این خلاصه از کجاست
Ashwell M, Gunn P, Gibson S. Waist-to-height ratio is a better screening tool than waist circumference and BMI for adult cardiometabolic risk factors: systematic review and meta-analysis. Obesity Reviews, 2012. PMID 22106927.
متن اصلی مقاله — doi.org/10.1111/j.1467-789X.2011.00952.x
طرح مطالعه: مرور نظاممند و متاآنالیز · ۳۱ مطالعه · بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ بزرگسال از چند گروه قومی
مقاله چه پرسیده
برای جدا کردن بزرگسالانی که در خطر بیماری قلبی–متابولیکاند، کدام بهتر کار میکند: شاخص تودهٔ بدنی (BMI)، دور کمر، یا نسبت دور کمر به قد؟
چه پیدا شد
- روی همهٔ پیامدها با هم، نسبت دور کمر به قد قدرت تفکیک بهطور معنادار بیشتری از BMI داشت: حدود ۴ تا ۵ درصد بهتر (P < ۰٫۰۱).
- دور کمر بهتنهایی هم از BMI بهتر بود، ولی کمتر: حدود ۳ درصد (P < ۰٫۰۵).
- در مقایسهٔ درونِ هر مطالعه، نسبت دور کمر به قد از خودِ دور کمر هم بهتر بود — برای دیابت، فشار خون بالا، بیماری قلبی–عروقی و همهٔ پیامدها با هم، در مردان و در زنان (P < ۰٫۰۰۵).
- پیامدهای بررسیشده: فشار خون بالا، دیابت نوع ۲، اختلال چربی خون، سندرم متابولیک و پیامدهای قلبی–عروقی.
چه چیزی از این درنمیآید
- این یک نتیجهٔ غربالگری است، نه درمان: مطالعهها با منحنی ROC سنجیدهاند که هر شاخص چقدر خوب آدمِ پرخطر را از بقیه جدا میکند. اینکه پایین آوردنِ این نسبت خطر را کم میکند، سؤالِ دیگری است که این مقاله جواب نداده.
- اختلافها کوچکاند — چند درصد. هر سه شاخص به هم نزدیکاند؛ نسبت دور کمر به قد بهتر است، نه در سطحی دیگر.
- مطالعههایی که روی هم آمدهاند مشاهدهایاند، نه کارآزمایی. نشان میدهند این عدد با خطر همراه است، نه اینکه علتِ آن است.
برای کسی که اینجا میآید یعنی چه
در اسکن سهبعدی بدنِ این مرکز، نسبت دور کمر به قد مستقیم از خودِ اسکن گزارش میشود و نه معادله میخواهد، نه جنسیت، نه وزن. این مقاله دلیلِ آن است که این عدد را کنار درصد چربی و جلوتر از BMI میگذاریم: سادگیاش ضعفش نیست. گزارشِ ما آن را با مرز ۰٫۵ میخواند. یک نکته هم هست: اگر اسکن نتواند باریکترین نقطهٔ کمر را از ناهمواریِ سطح جدا کند، کمر — و این نسبت همراهش — اصلاً گزارش نمیشود، نه اینکه با عددی حدسی پر شود.
این صفحه خلاصهٔ یک مطالعه است، نه توصیهٔ درمانی. هیچ برنامهای از روی یک مقاله برای یک نفر نوشته نمیشود.